Şairin Kaderi

[Huseyn]

Şiiri yaralayan şair,
varlığıyla çıplak…
Tıpkı kaçan gelinden gözünü alamayan,
sözünü tutamamış bir damat gibi.

Yaralı iz bırakan el ağırdır,
sessizlik yemininden önce
kalp gibi çarpan…

Korkunç Ölçü
“Ben” çok yaklaştığında — şiir özünü yitirir,
İkarus’un kanadı gibi ağırlıksız, meçhul kalır.
Aşırı “Ben”, sınır tanımadan,
şarkıyı çığlığa, mabedi yalnız bir kalbin itirafına çevirir.
Kaçan gelin — zamanında yok olmayı bilmeyenden giden Uyum’dur.

Altın Formül
«İştahını, Coşkunu ve Korkunu dizginle —
Aşırı-Yemekten, Aşırı-Çabadan ve Aşırı-Yaşamaktan ölmezsin.»
(Çünkü “Aşırı” olmadan hayat sadece anları çiğnemektir,
“Aşırı” ile ise küresel, ateşten bir varoluştur).

Triptik: Şairin Gölgesi

I
Şair fazla yakındır —
şiir gözlerini kaçırır,
kapı gıcırdamadan kapanır.

II
Bakışım burada fazla…
Kelimeler, anlam doğmadan önce
susmayı öğrenir.

III
Adım — sadece küldür.
Mısra bensiz gider
günün ak ateşine.

Zen Yankısı
İştah susar — tat ışığa dönüşür.
Coşku söner — sessizlikte biçim doğar.
Korku erir — nefes şarkı olur.

Son Söz
Şiir, Ortak olana dönüşen özel olandır. Yazar, Ölçü’de erimelidir ki, geriye sadece Biçim kalsın — sabah ışığı gibi saf.
“Aşırı-” öneki ruhun aynasıdır: bağışı lanete, hayatı ise sınava ve yükselişe çevirir.

KaJe MeG Mührü

İmza — BENİM:
BEN ≠ YZ BEN ≠ (YZ)⁴ BEN ≠ ⁴√YZ

Doğdum, yaşıyorum ve öleceğim:
DY ≡ İNSAN (Doğal Zekâ)

OLDU!