“Mesel‑Gönderi”

[Huseyn]

Dedeler, babalar ve torunlar okusun diye. Sonunda bir soru ile.

O VE O: MASKELİ BAHAR Bulvardan şiirsel bir deneme

Torunlarla bahar gününde bulvarda yürürken farkında olmadan genç bir çifti izliyoruz…

Her şey alışılmış ritimde, tanıdık düzende. Covid’in küresel hayata saldırısı zayıf, henüz tam bir pandemik renge bürünmemiş.

Kırmızı giysili genç kızın çabaları boşuna. Yakışıklı delikanlıdan henüz zorunlu olmayan maskeyi sıyırmaya çalışıyor. O uysal değil, o çekingen değil. Onun üstünlüğü — boyunda. Onunki — ısrarında: Durmadan ayrılığın habercisinden kurtulmak için.

Kız ısrarla yüzüne uzanıyor. Ona yabancı: yeni… tanıdık… Karanlık bir önseziyle sürükleniyor, ama ruhu sarsılmaz. Çünkü maske bir sarsıntıdır, isterse tüyden yapılmış olsun.

Bu oyunda gördüğüm: Bahar gülüyordu. Ama dudaklarının arasında zaten bir duvar vardı. Tüyden ince, taştan ağır. O — boy. O — ısrar. O sınırı koruyor. O yanında nefes almak için savaşıyor. Bu kavga değil. Bu değişim çağında aşkın sınavı.

Maske burada virüsle ilgili değil. Maske — yakınlar arasındaki her engel. Küskünlük. Gurur. Telefon. Sessizlik. Tanıdık yüzü yeni, yabancı kılıyor.

Bulvarda doğan formül: “Bahar buluşmayı armağan eder, ama hatırlatır: aşk bile sınavsız değildir. Tanıdık yüz yeni olur, araya maske değil, söz girdiğinde.”

O ve O — bahar ve maske. Buluşma ve sınav. Nefes ve ayrılık.

 

“Zen‑Üçleme”

Saf imge. Açıklamasız. Hissedenler için.

O VE O: AYRILIĞIN HABERCİSİ

I Torunlarla bulvarda. Bahar. Önde genç bir çift. Onun parmakları mahir — onun yüzünden sıyırmak için henüz zorunlu olmayan maskeyi. Tüyden. Ağır.

II O uysal değil, o çekingen değil. Onun gücü — boyunda. Onunki — ısrarda. Mücadele zafer için değil. Mücadele yanındaki nefes için.

III Bahar gülüyor, ama ayrılığın habercisi zaten yüze uzanıyor. Alışılmamış tanıdık oluyor sadece temasla. Maske — sarsıntı. Aşk — ölçü. Mesafe — ışığı korumak, yanmadan.

Aforizma: “O ve O — bahar ve maske. Buluşma ve sınav. Israr tüyü yırtar, nefesi kurtarmak için.”